Wszystko co było, było tylko snem...

Ale sen każdy posiada znaczenie,

A ja w swym mózgu blask mam i widzenie

I o ciemnościach rzeczy - dużo wiem.



Poza zwierciadłem żyłem Wschodnich Mórz,

W dziedzinach, kędy rozmyślają magi

I marmurowe drzemią sarkofagi

Z popiołem Wieków i światłością zórz...



I mógłbym ludziom prawić wiele słów,

Jedne zabójcze, a inne rodzące...

Lecz ty co życie masz na jawie śpiące,

Pomyślisz pewnie, że to szereg snów?



I sprzecznie powiesz:"Po co tyle słów?

Niechajże palec zamyka nam usta:

O mowo ludzka, ty jesteś taka pusta,

Kiedy nadeszła już godzina snów!..."



Więc oto milczę, jak nieznany bóg,

Przybywający tajemnie w Tułaczu,

Przed którym, mimo duszy ludzkiej płaczu,

Wciąż zamykasz niegościnny próg!


Na moim czole, jako na kamiennej płycie,

Duchowa, niewidzialna ręka światłem pisze

Przerażające słowa: Tu samotne życie.



I czuję, że za chwile pogrążę się w ciszę,

A zmysły moje spadną w głębokie letargi:

Duszą pomiędzy czasem a wiecznością wiszę...

 

Tutaj samotne życie. O wy, moje wargi!

Nim się dokona napis ten, hymn pożegnania

Śpiewajcie światu - niechaj łkają wasze skargi!



Tutaj samotne życie. O wszystkie kochania,

Zwycięstwa, klęski, smutek, wesele na przemian...

Wszystko już przeszło! - Idę w nieznane wygnania...



A w swoim łonie czyli zachowam dla ziemian

Miłość albo nienawiść? światłość lub cienie?

O, jakże srogie dzieje są duchowych przemian!



Widzę, jako znikają zachodnie promienie,

Słyszę, jak wstają nowe słońca na błękicie...

Lecz słowa me spadają w Głębię i Milczenie...



Napis duchów świetlanych: Tu samotne życie.